IN MEMORIAM

VICTOR

In januari 2002 kregen we van Suze Wissink het bericht, dat in het nestje van “Klinge” er een hondje voor ons bij was. Victor van “de Olde Broam” was geboren!
Dolgelukkig gingen wij hem meerdere malen bewonderen en eind maart werd hij ons hondje! Niet geheel pedagogisch verantwoord (verwend heet dat in de volksmond) werd hij grootgebracht, maar de dagelijkse vreugde met elkaar was enorm groot.
Hoe vaak zouden we tegen elkaar gezegd heeben: Zo’n hond krijgen we nooit meer!

September 2008 gingen we naar de dierenarts met een kwaaltje, dachten we. Wat hadden we het mis! Wat we te horen kregen konden we niet vatten. Het bleek lymfklierkanker te zijn. We begonnen met chemokuren en het sloeg aan! Niemand geloofde ons als we vertelden wat er werkelijk aan de hand was en het allermooiste was, Victor ging door het leven of er niets aan de hand was! Hij bleef de hond die we al die jaren hadden gehad: actief, gezellig, dominant (en verwend).
Ons motto werd: We geloven niet in wonderen, we rekenen erop!

In januari van dit jaar zei de specialist dat het opnieuw mis was. De ziekte kwam terug en hij reageerde niet meer op de chemo.

Tot het laatste uur hebben we het samen goed gehad. Wij hebben geleden, Victor niet. En zo moet het zijn. We hebben hem op 2 maart, na een laatste boswandeling om 15.00 uur in laten slapen.

Light up, light up
As if we have a choice
But even now we can’t hear your voice anymore
You will always stay right behind us

Leo en Imelda Janssen