Na een goede nacht in Binningen, de volgende morgen door naar Elm. Van tevoren waren we per email door Werner Looser al gewaarschuwd; NEEM WARME KLEREN MEE, HET SNEEUWT HIER. De Klausenpas was nog gesloten, maar de weg naar Elm was goed en de sneeuw was voor het grootste gedeelte reeds gesmolten. Maar koud was het wel. Vroeg in de middag stonden Werner en zijn hond Tanguy ons reeds op te wachten en binnen de kortste tijd was de dekking een feit. Na een heerlijk kopje Koffie en even gezellig bijpraten ging Werner mee naar het hotel dat hij voor ons besproken had. Dat was hem nog niet meegevallen want Elm is een echt wintersportplaatsje dat per 1 mei de hotels sluit. 's Avonds kwamen Stini en Marlies Inderbitzin bij ons die daarvoor anderhalf uur om moesten rijden vanwege een nog gesloten pas. Maar erg leuk om ze terug te zien.

Maandag 1 mei, dag van de arbeid, zeker voor Tanguy en de tweede dekking ging nog vlotter. Na de papieren rompslomp in orde gemaakt te hebben hielden we verder een rustdag in hotel Sonne en de prachtige omstreken.

's Avonds zijn we Stini, Marlies en Werner de berg op gegaan om wild te kijken en hebben we zes gemsen en een hert met gewei gezien. Maar koud dat het was, daarboven!

Dinsdag van Elm naar het Emmenthal over een touristische route en dan kom je over Rhotenturm, bijna bij Ida en Arthur Meister met hun Schwyzer Waldman van de Oalde Broam. Even kijken of ze thuis zijn. Ja Ida is er en ze is helemaal door 't dolle dat ze mij zo onverwacht terug ziet. Onmiddelijk wordt Arthur gebeld en binnen tien minuten is ook hij thuis. Waldman is ook blij maar wordt in de kennel gedaan zodat Quora en Roos lekker kunnen uitrennen waarbij we Roos geregeld bij de kennel vandaan moesten halen want ze vond die rode kerel ook wel leuk. Arthur is heel gelukkig met zijn Waldman, hij jaagt geweldig, als andere Laufhunde het opgeven zorgt Waldman er voor dat het af te schieten wild toch binnen gebracht kan worden. Maar hij jaagt ook gems en dat is erg gevaarlijk voor een hond.

Van Rhotenturm langs het Vierwoudstedenmeer naar Luzern en vandaar naar het Emmenthal. Om zes uur kunnen we bij Werner Frank terecht. Dus gaan we eerst koffie drinken bij een restaurant dat ik goed ken. En wat blijkt; daar kunnen we met onze honden overnachten. Dus hebben we daar meteen het avondeten en de kamers gereserveerd. Bij Werner aangekomen blijkt dat hij extra voor ons reevlees uit de diepvries heeft gehaald en Therese heeft aardappelen gekookt op de Hollandse manier. Dus hotel gebeld en onder excuses eten afbesteld. Werner will Rena werkelijk kwijt dus die gaat mee terug naar Buurse. Ook de Berner uit Tsjechië jaagt niet. Als je het mij vraagt is Werner veel te druk met zijn zaak en heeft hij helemaal geen tijd voor jonge honden. En Rena!!! die was dolgelukkig dat ze even uit de kennel kwam. Dus de volgende morgen hebben we haar vroeg opgehaald en hebben we de terugreis aanvaard.

Thuisgekomen doet ze net of ze nooit is weggeweest, ze dook het schuurtje in en pakte twee plastic bloempotjes en ging daarmee spelen, precies zoals ze als pup deed. Ik heb er nog wel wat aan op te voeden maar ze is al zindelijk. Ze reageerde zelfs niet op haar naam. Maar als ik fluit zoals ik dat bij puppie's doe, komt ze als een speer. Misschien zoek ik later nog wel een nieuw tehuis voor haar maar eerst moet ze van kennelhond naar huishond omgevormd worden. Maar hoe het ook is, het is een heel lief en aanhankelijk dametje.

Over twee maanden hopen we dat Roos Nederland weer verrijkt met een mooi nest Berner Laufhunde!

Suze Wissink