Verhaal van Oker

Toen, begin vorig jaar, in 2004, ontdekten we bij Arno die tot dan buitengewoon levendig was kanker. Binnen enkele dagen was hij er zo slecht aan toe dat we hem moesten laten inslapen. We hadden gedacht dat we Oker veel eerder zouden verliezen maar het bleek dat het leven zich weer eens niks aantrok van wat wij dachten.

Vanwege onze eigen inschatting maar ook die van de dierenarts zou Oker het waarschijnlijk niet lang meer maken. We besloten uit te gaan kijken naar een opvolger voor Arno, weer een Luzerner. Die vonden we in Beieren bij de familie Rampp. Een half jaar na het overlijden van Arno was Vidocq er.

Dat was schrikken voor Oker, zo'n klein wurm. Het hangt in je oren en je mag er niks van zeggen! Maar zoals een echte meutehond betaamt was de nieuweling binnen de kortste keren geaccepteerd. Leuk zelfs, vond Oker het. Ook de verantwoordelijkheid die met het opvoeden van zo'n kleine donder gepaard gaat vond hij zichtbaar leuk. Het was wel wennen dat Oker nu zelf initiatief moest tonen en zich niet achter Arno kon verschuilen. Het was juist Vidocq die bij elke onverwachte situatie van achter de veilige rug van Oker keek hoe er gereageerd moest worden. Hoe groter Vidocq werd hoe leuker er gespeeld kon worden. Wel moeilijk in het begin vanwege de wat wankele gezondheid van Oker maar allengs viel dat minder op. Nu met zijn elf jaar moeten we concluderen dat Oker geheel verjongd is en nog een heel leven voor zich lijkt te hebben. Hij ziet er ook veel jonger uit dan een jaar geleden.

Voor de vakantie moest er natuurlijk een bezoek aan de dierenkliniek gebracht worden. Daar was natuurlijk ook de dierenarts zeer enthousiast. "Wat ziet ie er goed uit! Wat beweegt ie weer prima!" Maar oh jee, bij het wegen bleek dat Oker maar liefst 8 kilo was afgevallen. Dat kon toch niet goed zijn! Alles werd bevoeld, overal werd gedrukt, Oker vond het allemaal prima. Was daar iets in zijn buik te voelen? Of toch niet? We moesten toch maar eens naar een dierenradioloog gaan want die 8 kilo, dat was toch te gek.

Twee dagen later bij de radioloog. Ook voelen en dan maar het echoapparaat. Zoveel afgevallen! Hij moest maar eens goed gaan zoeken. Na drie kwartier was er echt geen plek waar de echosonde niet geweest was. Ik leerde erg veel over de binnenkant van een hond die misschien nog niet eens zo anders is dan mijn eigen binnenkant. Maar een afwijking was er echt niet te vinden. "Mooier kon niet" zei de radioloog. "Dat was niet slecht voor Oker, acht kilo afvallen", zei hij, liet zijn blik peinzend op mijn persoon rusten en zei "nou u nog."

Oker en Vidocq spelen dagelijks uitbundig samen, als ze niet samen liggen te slapen, en ik ben nu zes kilo afgevallen. Aardig op weg dus.

Erik Gevers