Dit verhaal is eerder gepubliceerd in “Het Brakkenblad “ nr 298)

Met Gino, onze Jura Laufhund, lopen we graag een uurtje, paar uurtjes, of af en toe een “weekeindje”.
Als hij (onder bepaalde omstandigheden met betrekking tot veiligheid en overlast) losloopt is hij na een uurtje of twee heel tevreden en moe.
Na een dagwandeling van 4 of 6 uur waarin hij het grootste deel van de tocht aan de lange lijn struint is hij ook goed moe. En een fietstochtje van drie kwartier tot een uur maakt hem eveneens tevreden. Gezien zijn conditie en leeftijd (2 jaar) zijn we gaan denken om een meerdaagse trektocht/wandeltocht met hem te gaan lopen, waarbij we ook benieuwd waren of we zo'n 8-10 dagen lopen met hem ons wel zal bevallen. Verder  speelde mee dat we nieuwsgierig waren naar wie de beste loopconditie heeft, wie loopt wie er uit?

Bij de SNP (snp.nl) troffen we een aantal meerdaagse wandelingen “met hond” aan.
De bergstreek “Jura” stond mede om sentimentele redenen, wel op ons verlanglijstje doch we gingen, gezien het late najaar, naar de “Cote Vermeille” een 8 daagse kustwandeling langs baaien, strandjes, haventjes en over bergrugjes en kliffen. De gemiddelde wandeltijd was rond de 6 uur per dag.

Op de heenreis hebben we een driedaagse voorbereiding gedaan in “Cantal” ( Centraal Massief) een mooie bergstreek met oude vulkanen. Tot onze verrassing was daar stevige nachtvorst, en overdag een koude wind met overigens wel een zonnetje. Op dit weer waren we niet helemaal goed op gekleed. Dus gingen we enigszins verkleumd in een klein bergstadje op zoek naar warme chocolademelk.
We werden in het café aangenaam verrast toen een “dame” verrukt uitriep;
“ahh, un Bruno de Jura!! Vervolgens moest ze (natuurlijk) even aan z’n oren voelen.
Zij stond model voor de vriendelijkheid waarmee de meeste Fransen, die we tegenkwamen, honden bejegenen.
We zouden later merken dat de meeste Spanjaarden, die we ontmoetten, geheel anders over honden dachten.

Eenmaal aangekomen in Collioure ging de wandeltocht van start, met een rondwandeling door en bij het mooie havenplaatsje aan de Middellandse zee. De volgende dag gingen we werkelijk op pad naar de eerst volgende halteplaats.
Het was duidelijk dat we Gino niet los konden laten lopen, wilden we, voor het donker in het volgende hotel arriveren. Hij was al snel alert op allerlei interessante geuren, op bewegingen en op de op dieren gelijkende vormen in het landschap, waarbij in de stadjes en dorpen de verwilderde katten ook zijn interesse hevig opriepen.
Al met al bleef Gino aan de lange lijn en soms aan de korte lijn, af en toe gecombineerd met de “gentle leader” )

Bij de 2e overnachting maakte de Franse hotelmevrouw zich zorgen over Gino’s voetzolen op de veelal met split bedekte paden.
In het eerste Spaanse hotel moesten we Gino’s paspoort laten zien en werd  €8 voor de overnachting berekend.
In het 2e Spaanse hotel werd €25 gevraagd voor de overnachting van de hond overigens zonder hondendiner en moest hij gewoon op de grond slapen. (ik moest de cynische grap in het engels maken)
Gino was echter dermate aangedaan door het zware traject, dat hij zich ondanks het verbod toch op het bed vleide en tijdens het bestuderen van het traject voor de volgende dag een beetje ingedommelde.           

Het landschap was vrij ruw en droog  zodat er onderweg voor Gino weinig water te vinden was, maar gelukkig heeft hij geleerd uit de (eigen) bidon te drinken. 

De voorlaatste dag was het weer dermate slecht, regen, harde wind en de bergovergangen lagen in dikke wolken, zodat we besloten met het openbaar vervoer te gaan reizen.
We verheugden ons op een paar uur reizen met de bus naar Figueras alwaar we moesten overstappen. Frans zou dan de gelegenheid te baat te nemen om het grote Museum van Dali te bezoeken.

We werden zeer onaangenaam getroffen toen de buschauffeur weigerde Gino in de bus toe te laten! Hij beriep zich op regels en wetten en de hond mocht slechts mee, onderin het bagageruim. Mijn verzoek (dat was vorig jaar in Italië wel gelukt) om de hond met “gentle leader” aan op de grond en achterin de bus toe te laten werd schreeuwend afgewezen, ook de bemiddeling van een plaatselijke dame mocht niet baten, hij was ook bang voor vlooien en ziekten, en in het Europese paspoort van Gino had hij geen interesse.
We repten ons terug naar het hotel en er werd geregeld dat we mee konden reizen met de vervoerder van de bagage, voor de hond moesten we wel €20  betalen en hij moest natuurlijk achter in de Jeep bij de koffers, dat was met Frans vlakbij op de achterbank natuurlijk goed te doen.
In het laatste plaatsje van de tocht, “Cadaques”, had de hoteleigenaresse zelf een hondje, dus waren er helemaal geen problemen meer. Wel bleek dat Gino niet zomaar een café binnen mocht komen, gelukkig bleek de waardin van een tappasbar zo vriendelijk om een oogje toe te knijpen toen we verzopen van de regen bij haar wilden gaan tappas eten en we plaatsnamen vlak bij de deur in een hoekje van de zaak.

Al met al was het een enerverende wandeltocht, schitterende omgeving, stoer weer, prachtig gelegen hotels, riant bagagevervoer, maar met een hond toch wel lastig gezien de bejegeningen in Spanje.
Het is ons overigens niet gelukt om Gino “eruit te lopen” we hebben ‘m wel kunnen uitputten maar dat heeft hij ons flink teruggedaan!
Een “Bruno de Jura” is op een enigszins strak getimede trektocht extra lastig gezien z’n neus en zijn aard om daar voorrang aan te willen geven, boven het belang om voor het donker samen met z’n baasjes “binnen te zijn”.
Vandaar dat we nu even denken om een volgende keer zonder Gino een trektocht te gaan maken. Maar ja, of we dat kunnen volhouden?

Vera en Frans Kramer