Het verhaal van Basil

Mijn verhaal begint op 5 juni 2005, dat is de dag dat ik geboren ben, samen met mijn twee zusjes, in het dorpje Euseigne, in de vallei du Val des Dix in het Franstalige gedeelte van Zwitserland. Mijn offici?le naam is Chien courant du Jura (type Bruno). Maar mijn roepnaam is Basil (du Val des Dix). Na 12 weken werd ik door mijn nieuwe familie opgehaald, mijn gezin bestaat uit Frieda en Jelle. Mijn familie was dolblij met mijn komst. Ik was niet het eerste dier in de familie. De Siamees Tarzan was mijn bruin-zwarte voorganger. Hij was een jaar voor mijn geboorte overleden na een gezond en actief leven van bijna 15 jaar dus de familie miste een huisdier en keek uit naar een blijde puppytijd met mij Basil.

Op de dag dat ik werd opgehaald, liep ik met mijn zwengel-achterbenen achter hen aan, en zag het leven wel zitten. Het viel Frieda op dat ik veel zat.

Na mijn eerste lange autorit vanuit Zwitserland naar mijn nieuwe huis in Nederhorst den Berg, werd ik bij de woonark in het gras gezet. Ik had weinig zin om te lopen, ik keek liever uit over het water naar de mensen aan de overkant. Ook in huis ging ik niet zo op verkenning en ging braaf liggen op de grond of op de bank tegen Frieda aan. Verbaasd was mijn familie.

Van de dierenarts Helbergen in Bussum had mijn familie te horen gekregen over een bewegingsschema dat inhield dat ik 4 maal per dag 10 minuten mocht lopen. En elke maand kwam daar 5 minuten bij. Ik liep ook wel met mijn zwengelende achterbenen, maar ik zat ook heel veel of ik ging liggen. Dit was ook opvallend. Toen ik 5 maanden was liep ik altijd met Frieda en Jelle door Bussum en naar Brasserie N`joyZ in de Veerstraat voor een kopje koffie voor mijn baasjes. Of we gingen naar de hei (Fransekamp), daar mocht ik soms los lopen. Bij N`joyZ vond ik het wel heel gezellig, mensen kijken en snuffelen op de grond of er iemand wat had laten vallen wat eetbaar was en ik kreeg van de eigenaars Tom en Manon Geniets altijd een brokje als ik binnen kwam en ook weer als ik wegging. Op een dag stapte Tom per ongeluk op mijn linker voorbeen. Ik gaf een gil dat het pijn deed. Tom schrok hiervan.

Kort daarna liep ik een beetje mank met mijn linker voorbeen, niet iedere keer, maar wel regelmatig. Ik had mijn bedenkingen maar met name Tom was er niet gerust op. We maakten nog maar korte wandelingen en hadden ons aan alle voorgeschreven regels gehouden. In het begin dacht mijn familie nog aan iets onschuldigs, maar na een paar dagen werd het mank lopen steeds erger en wij bezochten de dierenarts. Ik was daar al een keer geweest want ik had zo'n lekkere sok opgegeten. Die ik later weer had uitgespuugd.

Waar mijn familie bang voor was kwam uit!

Van mijn achter- en voorbenen werden foto`s gemaakt. Na twee weken op 28 januari 06 kwam de Waarschijnlijkheidsdiagnose:

Mijn heup en voorbenen (manklopen, waggelen) gaan uit naar het beeld richting Kissing Lesion (Dysplasie) en Osteochondrose (gewrichtstoornissen), er is hier een onregelmatige botstructuur in de Femurcondylen (dijbeenknokkel) en de humerus condyl (opperarm knokkel.) Dit alles kan verbeterd worden door natuurlijke tabletten vitamine C te slikken, drie maanden lang, en een natuurlijke voeding die de bloeddoorlating in het bod bevordert, dat wil zeggen een beetje mee eten met de familie. Mijn zelfdiagnose is: er zit nogal wat fout in mijn systeem. Ik hoorde van een boerenhond in Nederhorst den Berg dat in zijn familie kissing lesion nooit is voorgekomen, wij eten gezond zei hij. Ik krijg van mijn baasje alleen eten wat hij ook eet, samen met wat hondenvoer, en wat vitamines. Nu ga ik met de Auto naar de hei of N`joh, ik word nu zoveel mogelijk gedragen om mijn benen te ontlasten.

Een heel vervelende periode breekt nu voor mij aan, weinig beweging, soms pijn, maar dat is te verwaarlozen. Ik krijg van mijn baasje Rimadyl van 50 mg alleen als ik pijn heb 1 tabletje per dag. Gelukkig ben ik een heel rustige hond en accepteer mijn lot. Heel veel tijd zal ik doorbrengen in mijn mand of bij mijn baasjes in bed maar dan moeten ze mij wel naar boven tillen. Jammer, ik ben gek op het najagen van katten, konijnen en honden, het strandbezoek, wandelen in de landerijen, uren lang lopen, en mijn brokjes ophalen bij N`joyZ, en ga zo maar door. Maar dit is vaak funest en moet ik bekopen met weer enkele uren van mankheid. Wat een onbezorgde leuke puppy / jonge hondentijd had moeten worden is een periode van soms pijn, zorgen en teleurstellingen geworden. En ik ben bang dat er een operatie zal moeten plaats vinden. Maar wat ik opgevangen heb van mijn familie zal dat niet zo gauw gebeuren, ze zullen mij eerst met goede voeding er boven op helpen, ik ben nog jong, pas 8 maanden en ik heb nog alles tegoed in het leven. Gelukkig ga ik op 2 april met vakantie bij Tom en Manon. Ik zal mijn baasjes wel missen.

Groetjes,

Basil du Val des Dix

Naschrift van Jelle

Wat heel veel goed maakt is Basil zelf. Hij is zo ontzettend lief en trouw, maar ook eigenwijs, waar wij gaan is Basil, waar Basil is zijn wij. Hij volgt ons overal. Hij kijkt ons dan aan met zijn droopy ogen, we zouden hem dan ook voor geen goud willen missen. Maar het had ook anders kunnen zijn.

Fotoalbum van Basil

Naschrift redactie:

Wij wensen Basil en zijn baasjes alle sterkte in de komende tijd. Laten we hopen dat vitamines en voeding hun uitwerking hebben en dat we de wijze blik van Basil nog vaak mogen zien op Laufhunde-ontmoetingen.