In memoriam

Alma

Bijna 8 jaar geleden kwam het ruim 4 jaar oude Luzerner teefje "Alma van Austock" nogal plotseling in mijn leven.

Ik had haar als 11 maanden oud jonkie in Zwitserland gezien en was toen van haar schoonheid onder de indruk. De eigenaar kende ik al jaren vanwege de Schwyzers. 

Toen het met de Luzerners in Nederland een aflopende zaak dreigde te worden kreeg ik als grote verrassing Alma!!!! om dit mooie ras voor Nederland te behouden.

Veel plezier heb ik met haar gehad. Ze ontwikkelde zich als mijn persoonlijke waakhond, een stem dat ze had, iedere eventuele inbreker zou zich rot schrikken en denken dat er een hele grote hond bij deze stem hoorde, maar als de mensen eenmaal binnen waren kon je je geen vriendelijker hond voorstellen. Ze kwam dan bij iedereen haar "Streichel Einheiten" halen, dus een schatje! 

Twee nesten heeft ze bij mij gehad en was een geweldige moeder. Haar dochters zetten deze bloedlijn voort, gelukkig.

Maar zo plotseling ze in mijn leven gekomen is, zo plotseling heeft ze ook afscheid van het leven genomen. Dinsdag 2 augustus 'smorgens jaagde ze nog op een muis en om half 3 viel ze, en raakte meteen in coma. Nog geen kwartier later was ik met haar bij de dierenarts, welke constateerde dat ze een herseninfarct had waar niets aan te doen was. Voor mij kwam dit als een donderslag bij heldere hemel. Iedereen die wel eens op bezoek kwam wilde niet geloven dat ze bijna 12 jaar was, speels, attent en lief voor Quora's puppy's.

Nog steeds is het onvoorstelbaar voor mij, en wat het zo hard maakt is dat vanaf dat ze ineen zakte, ik ook helemaal geen contact meer met haar had. Dan kan een dierenarts en kennissen nog zo vaak zeggen dat iedere hond zou willen op deze manier aan zijn einde te komen(misschien hebben ze gelijk) maar het blijft moeilijk te verwerken.

Dank je ALMA ,voor de fijne jaren samen.

 Suze